Bazı insanlar öyle uzak oluyor ki artık sana, seslerini hatırlayamaz oluyorsun. Durup düşünüyorsun, yok, benzetir gibi oluyorsun bir an, yine yok. Hatırlayamıyorsun, unutmuş oluyorsun.
Hiçbir şey değil de sevdiğin insanların değişmesi çok koyuyor.
(Kaynak: susvesarilmayadevamet)
~
Ben takıntıları olan biriyim. Bunu kabulleniyorum, takıntılarım olmadan kendimi eksik hissediyorum çoğu zaman. Belki garibim biraz da. Ama beni tanıdığınızdan beri böyleyim zaten ben. Kişiliğim değişmedi hiçbir zaman. Günü kurtarmaya çalışır gibi yaşamadım hiç. Sevdiklerimden vazgeçmedim asla, gideceklerini bile bile yenilgiyi kabul ede ede yaşadım ben yaşayacaklarımı. Küçücük şeyleri kafama takıp büyütüyorsam bu önemseyişimdendir aslında. Ama hakediyor mu önemsediklerim orasını ben de bilmiyorum, bilmek de istemiyorum. Ben yüzünüze gülmeyince mi değerli oluyorum? Yapmayın, ya hep ya hiç, çok sıkıldım hayatınızın elde varı olmaktan.
Hissizleşmek o kadar garip ki.
Sabah uyandığında düşündüğün kimse olmuyor mal mal tavana bakıyorsun.
Beklediğin mesajlar olmuyor.
Uykusuzluğunun sebebini bilmiyorsun ve sadece sıkılıyorsun.
Anlatmak istediğin şeyler olduğu halde ne anlatmak istediğini bile bilmiyorsun.
Şarkılar acıtmıyor.
Yazamıyorsun .
Ağlayamıyorsun.
Böyle göğsünde bir boşluk..
Her şey bok gibi gidiyor işte.
Ama hiçbir şey yapamıyorsun.
